Sponsored Post Learn from the experts: Create a successful blog with our brand new courseThe WordPress.com Blog

Are you new to blogging, and do you want step-by-step guidance on how to publish and grow your blog? Learn more about our new Blogging for Beginners course and get 50% off through December 10th.

WordPress.com is excited to announce our newest offering: a course just for beginning bloggers where you’ll learn everything you need to know about blogging from the most trusted experts in the industry. We have helped millions of blogs get up and running, we know what works, and we want you to to know everything we know. This course provides all the fundamental skills and inspiration you need to get your blog started, an interactive community forum, and content updated annually.

Die donker in ons..Rebus

Danie skrik hom yskoud bine toe hy besef dat die uitlyne van ‘n voël nie die pelikaan tjoep van Trommetljies is nie, maar dat Francis hom stip dophou in die donkerte terwyl hy so paar tree van hom af patroleer. “Genade Francis, hoe is jy wakker in die ure van die donkerte?”. Francis knip sy oë. “Gewoonte Danie, ek doen dit al so lank, ek weet nie eers meer dis eintlik abnormaal nie” Danie knik sy kop. “Gee jy om vir geselskap?”Francis knik sy kop en wys plek langs hom. Danie gaan sit en kyk saam met hom vooruit. Dit is eintlik so ‘n veilige plek die, niks kan jou van agter verras nie, jy het ‘n uitsig oor die hele dorp feitlik en die dam. Danie dink diep, iets vreesliks moes met sy lewe gebeur het dat hy so leef, so uit karakter uit van enige voël wat Danie ooit ontmoet het.

“Jy wonder oor hoekom ek so leef?” vra Francis. Danie knik sy kop. “oorlewing” is al sagte antwoord wat Danie hoor. “Ek is in ‘n baie groot groep Bromvoëls gebore, my pa was die stamhoof en ‘n ongelooflike jagter, beskermer , voorsienner, soldaat. Daar was nie ‘n voël in die groep wat sou waag om hom teen te gaan nie. Ander groepe het hom kom sien vir raad, daar was niks wat jy hom nie kom vra nie. Die vroue was mal oor hom, hy was mal oor my ma. Maar my ma was baie sag geaard, stil, op haar plek en het die mooiste hart gehad,het geen lewende iets ooit skade gedoen nie en gedink geweld is onnodig. Snaakse paartjie, maar dit het gewerk. Wel, totdat ek uitgebroei is. My broers is soos my pa, tot my susters ook in mate. My ma was baie eensaam, maar as stamhoof se vrou het sy gehelp waar sy kan en was sy beny deur al die ander vroue. Hulle het vreesik ager haar rug gepraat oor sy so sag was, dat sy nie by my pa pas nie, hom afbring as stamhoof en hy ‘n sterk vrou nodig het wat se vlerke en bek vir niks verkeerd staan nie. En toe kom ek. Van klein tyd af het my pa besef ek is anders, vir my ma het hy gesê ek het ‘n defek en moet gelos word om te vrek, die natuur is streng oor sulke dinge. My ma was in soveel pyn oor my pa se woorde dat hy teen sy beterwete gesê het hy sal meer tyd spandeer om my reg te kry.

Ek was stadig met sekere dinge, met ander geen probleem. Ek het vroeg leer vlieg, baie vroëer as ander, my bene was sterk, ek kon hardloop met die beste, ek was groot vir my ouderdom, maar ek het jag gehaat. Ek kon dit nie doen nie. En vir my pa…Hy en my broers en ooms het my dag na dag uitgevat om te oefen en ek het so gesukkel, die leering het fisies begin raak en ek het geweier om terug te baklei. Uit repsek kon ek net nie. Moet nie dink ek kon nie jag nie, met my spoed en oog-bek koordinasie is ek briljant, maar in my hart kon ek dit nie doen nie. ” Hy bly lank stil.

“Die feeetjie wat hier bly..” Danie sit meer regop en begin dink, hoe op aarde kan hy haar ooit beskerm teen die grote voël as hy besluit hy wil haar eet. “Ek het ‘n suster bygekry, klein, tengerig en baie stadig. My pa was buite homself. Dinge tussen hom en my ma het begin verander. Hy het sy ore begin oopmaak vir al die stories, daar moet ‘n defek wees, kyk na my en my suster, daar is defnitief fout met my ma se gene. Dit kan onmoontlik nie van hom af wees nie. Sy is swak, sy is tinnegrig, sy is nie ‘n ware Bromvoël nie, dalk is daar iewers in haar bloedlyne ander voëls, dit het aan en aan gegaan. My pa het nie naby my nuwe suster gekom nie, sy was versot oor my en ek oor haar. So weerloos en klein , maar so goeie wit hart. My ma was baie beskermend teenoor haar. Tussen die twee van ons het ons Magriet nooit alleen gelos nie. Ons het geweet dit is ‘n kwessie van tyd en iemand gaan probeer om haar seer te maak, of erger, dood te maak, sy het so groot defek en die groep gaan nie hulle tyd mors met haar nie.

Wel my pa hulle het ‘n jag party gestig en ek is saam gesleep.Ek het so hard probeer en my ma gesmeek om aan iets te dink, maar ons het beide geweet dit sal nooit werk nie.Ek moes saam. Ons het op die feetjie dorpie afgekom. Hulle het niks vermoed nie, nie gedink dat daar enige gevaar was nie. My pa het na my toe geloop, langs my kom staan en in die teenoorgetelde rigting gekyk en met so wrede laggie gesê” Besluit jy of jy vandag feetjies eet of jy gaan biae jammer wees”. Ek was so geskok, het hom in die oog gekyk “Pa,geen voël eet feetjies nie, ons beskerm hulle. Waaroor is dit vir jou so belangrik om my wreed te maak?” Hy het omgedraai en sy kop geknik. Francis het gekyk en gesien hoe twee van sy ouer broers en sy neef vir Magriet vashou, haar so nou en dan op die kop pik, sy het so gehuil” Francis het omgdraai om na haar te hardloop toe sy pa weer sy kop knik. Die ander het haar in daai doodsgreep gehou, haar kop grond toe gedruk en my oom het nader gestaan, hy het gewoonlik al die teregstellings gedoen. Hy het ‘n snawel gehad wat altyd geblink het, so skerp soos ‘n swaard en dik en sterk, daardie snawel kon feiltik enige iets deurboor. Francis het gevoel sy bene word lam, hy het haar gehoor huil.Sy pa het terug gedraai na hom toe, “kom ons kyk wat is vir jou belangriker, feetjies of jou mank suster?” Sy oom Vic het sy snawel op Magriet se kop gesit en so getik-tik, Magriet was teen die tyd byna histeries. “Ek sal doen net wat jy wil hê, maar asseblief moet haar nie seermaak nie”. Sy pa het sy kop geknik. Hy het na die feetjies gekyk en gesê”wis die hele dorp uit”. Francis het gesluk, hy het terug gekyk na Magriet besef sy oom tik al hoe harder en die dorp ingeloop. Die gekreeu en skok en huil wou Francis mal maak, al wat hy voor hom gesien het was Magriet, sy hart het gehuil maar hy het geen genade getoon nie. Hy het Fye gesien wegkruip onder ‘n sampioen, sy het nog ‘n kleiner feetjie agter haar beskerm dit was die eerste wat hy weer raak gesien het, alles voor dit was swart. Hy het doelbewus by haar verby geloop en klaar gemaak. Op sy pad terug het hy baie saggies gese, “vlieg laag, baie laag en na daardie bome toe, as die ander inkom is daar geen kans nie. Gaan nou” en stadig verby gestap. Sy bek het gedrup van die bloed. Die ander voëls het hom toegejuig en was so bly. Sy pa het van sy broers ingestuur om seker te maak. Hulle het terug gekom en was bleek “daar leef niks pa”. Sy pa het sy kop geknik en self gaan kyk. Hy was so trots, die verwoesting en dood het gehang in die lug en sy pa het geweet, hy het sy wapen gekry.

Dit het lank so aangehou Danie, ek sou enige iets vir haar doen. My ma het gehuil, ek het saans probeer troos en verduidelik, sy het geweet hoekom, maar was stukkend. Al wat ek wou doen was sing, maar my woorde het opgedroog na daardie dag. Ek was dodelik, niks het kans gestaan teen my nie. En toe op ‘n dag vaar van die voëls na so jag sessie in ‘n klomp maroelas in, nie dat hulle dronk was nie, net genoeg om geen rede te sien nie. My oom Vic het Magriet deurboor daardie dag. Hy het selftevrede terug gestap, sy bek rooi van die bloefd en dit teen ‘n klip afgevee. Ek het so nare kol op my maag gekry toe ek van die rivier af terug kom, dit was te stil. Ek het haar gekry en geweet. Die woede en haat in my het heeltemal oorgeneem. Ek was genadeloos. Vic, drie van my broers, my neef en twee ooms is daardie dag dood. Toe ek oor my pa staan en hom kyk het ek geweet dit is oor. Ek is klaar met jag en niemand het niks gedoen nie. Ek het huistoe gevlieg en my ma vertel, sy was ontroosbaar. Sy is ‘n maand na Magriet dood aan ‘n gebroke hart en ek het die groep verlaat.

Ek was lank alleen in die bos, my reputasie het my vooruit gegaan. Daardie vreeslike droëe jaar was ek uitgemergel en dors en het geweet dood is naby. Ek was so bly. Dit is toe dat Rocky en Blits my gekry het. Rocky het my water gebring en Blits het dae lank na my gekyk en gehelp. Blits het my so aan Magriet laat dink, so sag en glimlag en onskuldig, so wit hart. Rocky was soos my ma vroëer. Ek kon nie verstaan dat hulle so goed was vir my nie. Een skemer aand het hy net gesê “ons almal het slegte dinge in ons verlede Francis, en niks kan dit verander nie. Die belangrikste is wat gaan jy doen met die tweede kans wat jou gegun is” . Dit was kragtige woorde Danie, soveel so dat my lewe omgedraai het en ek eerlik net daar is om na hulle te kyk. Blits is in sy eie wereld en ek is so bly om om so gelukkig te sien, Rocky is opreg en goed en het ‘n hart so groot soos ‘n dam. Hy sien net die beste raak in diere, in mense en glo dat mens net gaaf moet wees.En ek, ek kyk na hulle en sal tot die dag dat ek doodgaan. Die ding dat ek so wakker is, dit is maar jare se dinge in my, dit raak beter met die twee saam”.

Danie sit doodstil, hy het geen woorde nie. Wat se mens vir so iemand? Hy staan op en stap tot teen Francis en sit net so stil.

Dit is baie later toe Francis na Danie kyk. “Dankie ou maat. Ek dink ek sal die twee graag hier wil laat bly Danie, hulle het rus en vrede nodig. Ek weet nie of ek kan bly nie , Fye sal nooit in haar lewe kan vergeet wat sy gesien het daardie dag nie. Sy sal nooit hier kan bly saam met my saam nie. Maar as dit moontlik is, kan ek darem nou en dan kom inloer en net die twee sien?” Danie skud sy kop. “Jy is altyd welkom hier ou vriend. Fye, kom ons laat haar besluit, miskien later na die eerste skok verwerk is, mens weet nooit”

Hulle sit nog lank in die donker voor Daie voel sy oë trek skrefies. Francis glimlag. “Jy kan maar slaap vriend, ek laat jou weet as ek iets hoor”. Danie voel die vertoue en knik sy kop. Hy lê plat op die vloer langs Francis wat steeds pen regop staan en die wêreld bekyk. Hy kyk op na die hemel toe, na die sterre en soek sy helder een. Hy voel ‘n glimlag op sy bek en se saggies binne in sy kop “Dankie Magriet. Lekker slaap ma en jy”

Rebus se weird crowd…

Francis stap braaf en bree bors die straat binne in Rebus. Die diere is almal by die dam, dit is groot pret met Seppie saam en almal het vreeslik pret. Hy probeer sy “ontspanne look “ opsit, maar weet dit is nie regtig moontlik nie. Arme Rocky het al baie hard probeer om hom te help, maar hy weet hy kry dit nie heeltemal reg nie. Jy is nie “die Assasin” in die voëlwereld en dan het jy ‘n kinder vriendlike gesig nie. Maar hy doen goed. Hy trek sy asem diep in en trek hom nog so 2 cm hoër op. Langs hom hardloop Rocky so vining soos hy kan. Hy kyk om en sug diep.

‘Francis, wag, Blits is nou eers op die paadjie”. Die twee stop en kyk om. Blits probeer so vining as moontlik bykom, maar beide die twee weet hy gaan dit nie maak nie. “Ek sal hom gaan haal” sê Rocky terwyl hy omdraai en hardloop so vining soos sy klein beentjies hom kan dra. Blits kyk op toe Rocky voor hom stop. “Blits, spring op, ons moet vining maak, ons het nie tyd nou vir blommetjies ruik nie. Spring, Francis is rusteloos vandag”. Blits se glimlag word grooter, blaar in die hand rek hy hom uit solank hy kan en is uiteindelik op Rocky se rug. Rocky hardloop sy kort bentjies amper stomp om vir Francis in te haal. Francis staar vêr voor hom uit. “Is julle seker julle is reg vir hierdie ding” Albei skud hulle koppe.

Die vreemde 3 maters , ‘n volgroeide Bromvoel, ‘n Ietermagog en ‘n Luidier, stap die hoofstraat in Rebus in. Francis kyk stip voor hom, op volle aandag en reg vir enige teken van gevaar. Rocky kyk net voor hom na die grond en probeer nie dink aan hoe sy beentjies brand nie. Blits sit met sy glimlag, kyk links en regs en blaartjie in sy mond en dink net oor hoe pragtig die dorpie is.

Hulle hoor die vreeslike diere geskater al van veraf, dit is rustig, die huisies is pragtig, die straat lyk soos ‘n sprokie verhaal. Hulle drie staan lank stil by die meent en kyk na die diere en hoe hulle te kere gaan in die water. Die mense gesels, party in die water, almal besig en die vrede…die geluk, mens voel dit soos sonstrale op jou val. Francis voel teen sy beter wete hoe hy begin ontspan. Dan trek hy hom regop en probeer dit van hom afskud. “Bly wakker en bly parraat, daar is hoeka een in weermags klere. “ Hy wys na Danie toe met sy lang snawel en die ander twee se ogies rek groot. Dalk was dit nie so goeie idee nie, maar hulle loop al dae lank en almal het so gehoop op net een rustige aand se slaap.

Skielik lig Danie sy kop, so dieselfde tyd dat Karolus opkyk en so klein binne-blaf gee. Dawie hardloop nader en kyk ook, hy is nog klein, maar hy weet sommer daardie was nie so gewone blaf praat nie. Santie en Blommetjie kyk na Danie en volg die rigting waarna hy kyk. Albei vergeet ‘n oomblik vir Seppie wat met ‘n spoed nader hardloop en sommer beide omstamp in die proses. Faye lag heerlik, maar besef iets is aan die gang. Haar laggie breek stomp af toe sy omkyk. Dis hy! Dis die insek assassin! Sy val vlieg na Danie toe en bewe soos ‘n riet. “Danie…dis..dis”. Danie knik sy kop liggies “ek weet. So die stories is waar, hulle het sowaar die vreemdste bende gestig”. Hy pof hom nog groter uit en stap na die groepie toe.

Francis beweeg voor die ander twee in en staan breed genoeg om hulle weg te steek. Dit is Frannie wat besef iets is nie reg nie en sy kyk om na waar Danie loop. Sy sien die groot voël staan en hy lyk weerlik nie vriedelik nie. Sy tik vir Virgo saggies op haar skouer en trek haar wenkbrou terug sodat sy kan kyk. Virgo kyk om en sien Francis staan. Sy glimlag breed “Frannie, dit is ‘n Ouma Koeks voel!”

“’n Wat?” Virgo lag en roep vir Una, “Ousus, kyk daar op die wal, dis ‘n Ouma Koeks voel”. Una kyk om en lag saam. Die ander goue vroue frons, nog ooit so iets gehoor nie. Una vertel hulle hoe die voël die naam gekry het in die wildtuin oor dit altyd lyk of daai vlerke soos twee hande agter sy rug is as hy loop soos Ouma Koeks (Virgo se ouma) geloop het.

Woordnoot lag en kyk mooi, sy haal die verkyker af en kyk weer. “Daar is iets agter daai Ouma Koeks voël” se sy. Toortsie staan op haar tome om te kyk of sy nog iets kan sien, Trommetjies roep vir Karolus, en sê bedaar, laat ons eers hoor wat aangaan.

Dis is Liefkat wat sag praat en verduidelik dat daardie die groot Insek assassin is in die land, self Faye se mense het al deurgeloop en almal weet as jy hom sien, is daar moeiikheid en iets gaan dood. Die twee leeutjies staan nader aan Liefkat, probeer dit so ongeerg moontlik doen. Appeltjie trek haar asem in en dadelik vlieg Faye na haar toe, die lyfie bewe soos ‘n riet. Die hele atmosfeer verander en mens kan skielik die bang aanvoel van alle diere. Die paddas is stil, jy hoor geen bye nie, voëltjies self is stil, dis ‘n nare gevoel.

Danie stop voor Francis “hier is geen moeilikheid hier nie, jy kan water drink want jy lyk dors en dan gaan jy. Niemand hier het nodig om seer te kry nie. “ Francis trek hom langer en kyk af na Danie “ek is nie hier vir moeilikheid nie. Ek is hier oor my twee vriende regtig water nodig het, ons sal drink en gaan. Ek is jammer vir die bederf van julle dag, dit was nie my intensie nie”. Danie skud sy kop stadig “wie is jou vriende?” Stadig loop Rocky agter Francis uit, Blits hou vas en glimlag steeds sy mooiste glimlag.Danie is heeltemal onkant gevang en sy bek flop sommer oop. Rocky staan regop en steek sy pootjie uit “Middag meneer, ek is Rocky, hier agter op my rug is Blits , en die is Francis”.
“Francis, maar dit is mos…” Hy sien hoe vinnig Blits sy kop skud om te wys moet dit nie sê nie. Hy glimlag,”ja dit is Francis en hy is soos ons ouer broer en kyk na ons. Ons wil regtig nie pla nie, maar ons is baie moeg en dors van baie myle loop. Hy het net by ons gebly en saam geloop en so mooi na ons gekyk. Is dit moontlik dat ons net so rukkie by die water kan rus asseblief”

Danie skud sy kop, die gevaar gevoel in hom het bedaar en hy knik sy kop. “Seker, kom ek stap saam af” en hy draai om en begin water toe loop. Die katte sit en bekyk alles, doodstil en reg vir aksie, Seppie sien vir Danie terug stap en hardloop uit die water uit reguit na hulle toe. Francis sien dit en is dadelik reg, vee die twee maats so met een beweging agter hom in”Seppie!” is al wat Danie se en Seppie stop dadelik.

“Wie is dit?” vra hy en kom stadig nader geloop. “Dit is Francis, en daardie agter hom is Rocky en Blits en hulle is moeg en dors en wil nie nou speel nie. Maar jy kan saam loop water toe dat hulle sien jy leer nog wat jy is” Francis kyk na Danie met so geligte wenkbrou en Danie sug “hy dink hy is ‘n koei”,, Francis skud sy kop en maak net so “hmmm” geluid.

Francis weet dat elke dier hier sy reputasie ken en dat hy seker iets te doen het met iemand van hulle se maats of familie. Hoe verduidelik ‘n mens aan hulle dat dit sy werk was, dat hy vandat hy die dag geloop het nog geen dier skade gedoen het nie. Dat hy bessies vreet, slegs vleis van iets wat dood is, hy kan net nie meer ander seermaak nie. Die twee agter hom kom by hom verby, Blits steeds op Rocky se rug en Rocky hardloop die water in tot sy onderlyfie nat is.

Die vroue skree van blydskap toe hulle die ander sien en almal wil net nader. Blits gee sy beste vertoning ooit en sy mooiste glimlag. Hy lê op Rocky se rug wat net drink asof hy nog nooit water gesien het nie. Francis stap nader en staan tussen hulle en die vroue en neem sy oë nie van die ander af nie. Hy kyk en sien vir Faye raak en knip sy oë sag. Hy is seker hy ken haar, en dit kan net een ding beteken. Hy kyk weg en probeer sy gevoellens afsny. Hy voel sy oë brand en kyk vinnig weg, maar nie voor sy dit gesien het nie. Sy frons, dalk is die gepraat in die bos waar gewees oor hom, hy is daarin gedwing deur sy pa en die hele groep en het weg gehardloop. Die bos het gegons oor die verdwyning.

Rocky lig sy koppie, “Blits, lê stil, jy laat my voel asof jy ‘n dans op my doen, die mense sal verkeerde idees kry”. Die katte lag almal en Dawie ook. Santie enBlommetjie kan nie help om hulle te vergaap aan die twee nie. Flooki stap nader aan hulle, rustig, stadig. Francis sien hom en hou hom fyn dop.

“Ek is hier in vrede, ons doen nie geweld nie, ons kan, maar ons verkies nie. Sal dit help as ek voor hulle staan dat jy kan water drink, jy lyk self maar effens dors” Francis kyk hom aan, hy voel geen veer wat regop staan nie, hy voel gemaklik, hy weet as hy moet pen hy die kat middeldeur met sy bek. “Hy knik sy kop “dankie vriend” en hy staan en draai sodat hy steeds ‘n volle gesigsveld het van almal. Die water is soos lewe wat in hom invloei. Hy was so dors en hy is so honger, maar hy sal nie eet totdat die twee kleintjies ge- eet het nie. Hulle moet eers eet en rus, daai klein beentjies van Rocky moet so brand.

Hy stap nader na Rocky toe. “Blits, klim op dat Rocky bietjie dieper die water kan ingaan, as jy nat word gaan jy baie meer weeg”. Blits begin sy arms uitstrek en stadig sy pad kry na Francis se rug. Almal verstom hulle aansy bewegings. Virgo skud haar kop “ek het lankal opgestaan en hom sommer self geskuif, daai voël het regitg baie geduld”. Frannie lag , Woordnoot stem saam.

Dit vat ‘n ruk todat almal se dors geles is en hulle beter lyk. Danie kyk na hulle en se “kom dat ek julle gaan voorstel aan die mense hier op Rebus”

My journey met kuns..

Ons gespot in ‘n groep oor iets wat ek “quote” van ‘n Afrikaanse song wat baie gewild is bly by my al die hele dag. Kyk, is dit suggestief, natuurlik want dit is wat verkoop vandag . Het dit ‘n ongelooflike lekker en wakker “beat” – natuurlik het dit. Ek kan heeltemal verstaan dat mense dit sing en dat baie nie verstaan of regtig luister na die woorde nie. Ek meen, hoeveel van ons kom nou jare agter na ons sekere liedjies sing en mens nou die lirieke kan kry op youtube en plekke dat ons sing al jare die verkeerde woorde. Ek dink oor hoe moeilik dit moet wees om dit seker vir jou kind te verduidelik, dit sonder om hom/haar sleg te laat voel want hulle het dalk geen benul waarvan ons as volwassense praat nie. Hoe mooi dit deur van die ma’s hier hanteer is. En dit weer kry my aan die dink oor kuns, alle vorms van kuns.

Dit laat my vra vandag: Waar trek jy die streep met kuns? Wie maak daai besluit? Wanneer besluit jy? Wie is ek of jy om kuns in te perk? Omdat dit teen iets is wat ons glo, wat ons voel- wie sê wat jy voel of dink is reg? Wie het daai mag?

Juis dit maak kuns so ‘n “probleem” dink ek vir die meeste van ons. Waar trek jy die streep en besluit dit is aanvaarbaar of nie, dit maak nie saak watter vorm van kuns jy van praat nie. Op watter stadium sê jy vir ‘n kind met briljante teken- talent dit is eintlik nie vanpas om nou naak portrette te teken op 9 nie, later kan jy, maar nou is jy nog te jonk. Wat het Picasso se ma vir hom gesê?

Ek onthou as ‘n kind het my ma amper stuipe gekry toe sy hoor ek luister na Rod Steward, Suzie Quatro, Boston ens en sing uit vollebors saam , en ek het die danse gedoen en heupe geswaai dat dit naarheid was. Arme ou Katie, ons huishulp moes dae lank konserte van my deursit sodat ek kan optree met my haarborsel en my tennis raket. Het ek ook gedink aan wat ek sing, hel nee, ek was te besig om ‘n ‘superstar” te word. Was hulle musiek suggestief, natuurlik.

Onthou ek is ‘n ’66 kind. Toe daai musiek in die 70’s speel was dit so erg gewees. Ons het laat aand op Vrydag op Springbok radio gesit en wag om musiek “te tape” en dit was so moeilik om te probeer om net die musiek in te kry en nie die omroeper wat alewig begin praat het voor die liedjie ophou nie. En dan is daar so lank na dit geluister , geoefen en saam gesing. Wie van ons het al regtig gesit en luister na wat gesing is? Het ons regtig verstaan wat ons gesing het? Dinge was so verban en verbied deur die kerk en regering en daar is al soveel simboliek aan onskuldige dinge gegee mens het nie geweet watter kant toe nie, want iewers is jy nou betrokke met die duiwel en is daar fout en mens kan sien hoe is jy groot gemaak is en die hekke van die hel staan vir jou oop en wag, Afrikaanse kinders doen nie dit nie. Toe daai hele idee van plate agteruit speel – ek het in my hele 54 jaar nog nooit iemand geken wat ‘n plaat agteruitspeel nie, so ek weet steeds nie wat dit sê nie.

Ek is al van klein tyd af gesien as ‘n baie besige en wilde kind- seker die dat ek nooit kinders wou hê nie. Ek is in elk geval heeltemal te selfsugtig om ‘n ouer te wees soos ek verstaan een moet “wees”

My ma hulle het groot geword in die Elvis era en vir my ouma hulle was dit so goed soos die duiwel homself. Hy is letterlik aanbid deur mense, genoem “The King”. Het dit enige iets te doen gehad met sy musiek? Met die liedjies? Met sy talent? Was dit sleg oor waarheen sy lewe gegaan het of hoe hy geleef het? Wat het dit met sy briljante en unieke vorm van kuns – sy stem te doen gehad? En ons praat nie van ‘n era soos nou dat jy klink soos skaap wat keel af gesny word as jy “live sing nie”, maar jou CD klink soos ‘n droom. Die man kon regtig sing, voor mense en in ‘n studio. En tog, oor hoe hy sy lewe geleef het, wat hy gedoen het, het hom vir my ouma hulle se generasie letterlik die duiwel gemaak. En sy stem… dit was bysake. Want as jy luister gaan jy net so uitdraai, jy gaan net so leef. Waar het ons aan hierdie snert gekom?

Dit is nie maklike vrae nie want ons voel dit meng in met ons waardes en hoe ons na ons kinders kyk en hulle groot maak. Dit bring soveel ander vrae na vore wat maklik is om te vra, baie moeilik om te antwoord en nog moeiliker as jy self kinders het. Hierdie “kuns- keuse “loop oor in soveel ander dinge wat jou- self ‘n unieke en individuele mens maak.

As jy dan nou die “regte keuse maak oor kuns, geloof, norms, waardes , opvoeding en jy raak verlief op ‘n anders kleurige mens met dieselfde waardes, norms, geloof, opvoeding, is dit nog “reg”? As jy al die “regte keuses maak” en jy vind uit jy is gay en die seun/meisie met wie jy betrokke is is ook een met al die “regte keuses en besluite”, maak dit jou nog “reg”?

Ek het al baie gewonder oor hoekom ouers altyd sal vra wanneer ‘n kind, volgens hulle, ‘n radikale besluit maak, “wat het ons dan fout gedoen? Ons het jou so mooi en reg groot gemaak? Hoekom nou? Was ons nie genoeg daar vir jou nie? Hoekom dit?” Waar en hoe het ons op die idee gekom dat dit enige iets te doen het met hoe jy groot gemaak is? Dat dit enige iets te doen het met jou as ‘n ouer? Dat jy nou skielik nie respekteer word nie.

Jy is ‘n individu- jy gaan nog baie sulke dinge in jou lewe doen en ondervind. Hoe is jou besluite as jong volwassene dan jou ouers se skuld? Op watter stadium word jou keuses dan jou besluit? Dan kan jy mos maar jou lewe deur gaan en sê “nee is eintlik my ma se skuld want sy het my nooit dit geleer nie en nou het ek hierdie moeilikheid”. Is jou werk as ouer dan nie om ‘n individu wat aan jou GELEEN is die beste kans te gee om sy/haar eie person te wees nie. Dis mos nie om ‘n blueprint van jou lewe te wees nie. Die feit dat jy weet as hulle sekere besluite maak hulle moeilikheid gaan hê is wysheid- en wysheid is “ek het self geleer deur hierdie fout te maak”. Ek sê nie gooi die hekke oop en laat hulle self uitvind nie, jy praat en leer en help en doen jou deel om daardie waardes in jou kind se binneste te kry, jy is altyd daar, maar die feit dat hulle ‘n ander keuse maak eendag is nie jou skuld nie. Ons moet begin besef dat mense het hulle eie journey en hulle eie “soul contracts” wat hulle moet vervul en jy kan hulle net al die “tools” tot jou beskikking gee om mee te cope. Want jy self as mens het net die tools wat tot jou beskikking is en jy doen daarmee die beste wat jy kan.

Maar ek is seker van die onderwerp van kuns af. Dit is vir my ‘n baie moeilike ding om te besluit, want maak nie saak hoe hard ek probeer nie, op een of ander manier perk ek dit ook in. Iewers in my voel ek sekere goed is nie reg nie, dit is nie kuns nie- dis dan wanneer ek sit en besef dat vryheid van spraak, kuns en meeste van alles individualiteit seker baie moeilike dinge is om te aanvaar. Dalk is die belangrikste ding om op te hou dink aan reg of verkeerd, dalk is dit net anders. Want die grootste genade is dat jy nie iemand se saak met jou Verlosser kan regmaak nie. Dit is en bly ons elkeen se gesprek met Hom. Of wie ookal jy in glo.

Makliker dalk is my ouma se raad: oor mooi en lekker, kan niemand stry nie.

If I could turn back time…

Mina is al vroeg op en gou Spinneys se kant toe om te kyk of sy nie vir haar en Albert so lekker dingetjie kan kry om te eet nie. Dit is so lekker om daar te wees. Hulle het sommer baie goete van Suid Afrika en partykeer as mens so vir’n rukkie sit kan jy daai mense hoor as hulle uitklim en hulle praat so lekker. Sy kan altyd so lag, die kinders is omtrent altyd kaalvoet. Party dae maak dit haar net hartseer en sy wens so dat sy en Albert net kan terug gaan. Daardie dae vlieg sy verder en hou haar net besig want sy wil nie hê Albert moet weet hoe erg die verlange soms raak vir haar nie. Al die voëls wat sy so mis. Die klomp Mossies wat so skuins onder hulle gebly het, ‘n parmantige vaal ou vroutjie met ‘n stem soos ‘n sweep. Haar man Karel was vir haar dood bang. Albert kon dit nooit verstaan nie, hoe daai tingerigge ou lyfie al wat ander Mossie is so kan hiet en gebiet nie.

Die klomp meeue wat so ent van die strand af gebly het, verkriklike klomp “party animals” soos haar ma sou se. En raserig, van vroeg oogend tot saans. Maar dierbaar en wil net kos en vrede he. Eintlik salig as mens daaraan dink, niks anders was vir hulle belangriker nie.

Die Kwiksterte was altyd so presies en opgetof, geen veer uit sy plek uit nie. Vandat hulle na Bishops Court se kant getrek het, het hulle sommer baie verander. Dit was asof die klomp voëls van Seepunt en Milnerton se kant vir hulle iets was om oor skaam te wees. Mina onthou nog hoe hartseer die ander klomp voëls in die kontrei was. Die Mossies opgeruk, die Bottergatte sommer misluk, van die duiwe het besluit hulle trek saam en dis mos hoe dit werk. Mense dink altyd hulle kan hulle verlede wegvlieg, maar dit haal vir jou in, een of ander tyd. Die meeue het net gelag en gese “dis hulle keuse, laat hulle gaan. Op die einde het dit niks met ons ander voëls te doen nie. Elkeen het sy eie pad wat hy moet uitvlieg”. Mina het gedink dit was ‘n baie slim en ware stelling. Albert was baie ontsteld. Sy goeie vriend Pieter se vrou het gesê of hulle trek of hy trek en Pieter moes saam. Sy het hom en Albert eendag in die middestad gesien kuier en het amper voëlgriep opgedoen van woede. Hy en Pieter het mekaar nooit weer gesien nie. Albert het na Mina gekyk een aand en net gesê “Mina, as jy ooit so maak soos daai Lorna voel, dan se ek jou nou, dan bly ek en jy kan trek waarheen jy wil. So lief soos ek jou het, geen voël het die reg om so met sy maat te maak nie”. En hy het nooit weer daarna oor dit gepraat nie. Hy het eintlik nooit weer so goeie vriend gehad nie, wel, buiten nou vir Frik en Mustafa. Sy was nogal verbaas oor hoe goed hulle oor die weg kom. Wys jou net, as mens net jou brein kan afskakel oor al die goete wat so in dit ingedruk word, dan is daar soveel dinge mootnlik in die lewe.

Sy sien die blink rooi 4×4 Pajero stop en toe die deure oopgaan en die kaalvoete is eerste uit begin sy sommer so diep uit haar magie lag. Hulle kan net Suid Afrikaners wees. Die twee seuns is besig, regtig besig, die arme ma het haar hande vol met hulle en daar is ook ‘n nuwe baba. Sy roep die seuns nader en trek haar mond so klein en in suiwer Afrikaans lees sy hulle die lefiete voor”en as ek een keer moet sê sit dit terug of staan stil of bly stil, is dit die laaste keer dat julle hierdie hele vakaknsie saam met my kom. Verstaan ons mekaar?” Die twee se koppe knik en hulle sien ma het nie lus vir drama nie. Stil stil loop hulle agter haar en die baba wat sy dra aan, so stamp-stamp aan mekaar. Mina kyk hulle aan tot hulle binne die automatiese deure verdwyn.

Seker 20 minute later kom hulle uit en elkeen met ‘n groot rooi boksie eetgoed, sy kan die aartappels ruik. Dit ruik heerlik. En so terwyl hulle so stamp-stamp loop, val die een pakkie uit die een se hand en jy sien net aartappel skyfies trek. Die ander een wil net begin toe kyk die ma om en hulle is doodstil. “ek het getrip ma, en toe val dit, ek belowe”. Sy het net haar wenkbroue gelig “dan kan jy en jou boetie syne deel”. Hulle is in die Pajero, baba is vasgemaak en daar gaan hulle. Mina is soos ‘n pyl uit ‘n boog en tel 4 van daardie sagte, lang skyfies op. Sy sit eers neer, eet so twee van hulle en tel dan weer die 4, nee 5 op en besluit om nes toe te vlieg. Albert gaan so bly wees, hy is gek na die skyfies.

Toe sy so naby die groot boom kom sien sy Albert, Frik en Mustafa sit. Hulle praat nie en sy voel hoe haar hartjie sommer soos ‘n perd in haar bors klop. Iets is verkeerd. Sy knik haar koppie en vlieg in die nes in. Sit die skyfies neer en kom uit.

Hulle stamp -stamp so aanmekaar en sy kan sien nie een van hulle wil regtig iets sê nie. “Nou toe, julle stamp mekaar nog van die tak af as julle so aangaan. Wat is dit?”

Mustafa kyk af, Frik kyk heeltemal ander kant, Albert skuif nader. “Mina, ek het slegte nuus om jou te vertel” Mina voel hoe haar krop sommer styf trek en sy weet. “Waar is Cyril en Madge?” Albert kyk af, die ander twee ook. Sy voel hoe ‘n groot trane in haar oë begin. “Nee…” Albert skuif nog nader, sy vlerk so half oor haar “Ek is jammer, maar hulle het dit nie gemaak nie. Die valke het hulle grky, ‘n paar van die kraaie is ook daarmee heen, maar hulle albei is weg”. ‘n Groot snik val sommer so uit haar bors en bek. Mustafa vee sy snawel af teen die takke, lyk soos ‘n swaard wat hy skerp maak. Frik voel sommer bewoë. Hy kan glad nie hanteer dat vrouens huil nie, hy weet nooit wat om te doen nie. Laat hom net dink aan sy ma as sy pa so sleg was met haar en haar so rond gestamp het. Hy het so hard probeer en toe hy wel groot genoeg was om impak te maak het sy pa hom nes uitgeskop. Hy kan onthou daai val grond toe, hy het sy paar dae as voël so by sy oë gesien verby flits en toe hoor hy net sy ma wat skreeu “jou vlerke, maak oop jou vlerke en kyk waarheen jy wil gaan”. Hy het dit gedoen, hy het sy kop gelig en sowaar gevoel hoe sy lyf in die wind begin rigting verander en sweef. As hy nie so hartseer en kwaad was nie dink hy dat hy seker nounog sou skreeu van blydskap. Maar hy het saggies geland. Die tuin waarin hy was het groot bome en bosse gehad en hy het vinning onder ‘n bos ingespring. Sy lyf het gebewe en hy was so bang.

Die volgende oomblik het die kleine katjie sy kop in die bos gedruk en na hom gekyk. Frik het geweet, dis ek of jy. Hy het vorentoe gespring en met al sy krag die katjie op sy snoet gepik. Sy het haar koppie geskud en dadelik weg gehardloop. Hy het daar gesit en gewag vir sy ma en geweet sy kan hom nooit kom haal nie. Hy was gelukkig , dit was somer anders het hy sekerlik gevries daardie aand. Hy het vir hom mooi tussen die groen blare so sagte lê plek gemaak so ent van die grond af en besef hy moet rus, want more, sodra die son opkom, moet hy wat Frik is leer vlieg. En hy het.

Mina skud haar kop om die trane weg te kry. “Is daar iets van hulle oor?” Al drie skud hulle koppe. Sy kyk terug na die leë nes langs hulle. Gelukkig is die twee kuiekens al groot en het die nes verlaat. Sy spring na die nes toe en trek haar krop vol van hulle reuk. Hoe wreed het mense tog geword. Valke was nog altyd hulle natuurlike “vyand”, maar om ‘n sport daarvan te maak. Om dit wat kleiner is as jy so te behandel net omdat jy kan.

Die kraai bende bo, nie alle kraaie is so nie. Kyk vir Mustafa. Ja , hy is wel ‘n ander soort kraai, maar steeds ‘n roofvoël, soos Frik ook maar. Maar dit is asof niemand mekaar meer die kans gee om net te wees nie. Sy weet hoe kwaad van die duiwe was wat eers hier naby hulle gebly het toe hulle begin vriende raak. Hulle het gedink sy gee hulle op om te bly leef. Dat sy nou aan die “vyand” se kant is. Sy skud haar kop, hoekom moet voëls vyande wees. De lug is tog so groot, meer as genoeg plek vir almal. Sy het soveel keer probeer verduidelik, hoekom kan hulle nie almal net in vrede leef nie. Maar daar was ‘n paar wat se kuikens gevang is deur die kraaie, twee paartjies het eiers verloor oor die Myna’s. Dit het so erg geraak dat Mina hulle besluit het om hierdie nes te kom bou, ver van die ander af. Voëls kan vriende wees met wie hulle wil. Sy het steeds gaan kuier in die groot boom, haar vriendinne gesien en was altyd bewus van hoe hulle na haar kyk. Die klomp duiwe van Engeland wou niks weet nie, behalwe Cyril een Madge en die Christine en Paul. Sy wonder of hulle weet.

“Dankie dat julle my gese het, ek weet was seker moeilik vir julle. Maar dankie”. Ek het aartappelskyfies as julle wil hê. ” Frik wil nog sê ja toe gee Mustafa hom net so kyk. “Nee dit is reg Dingetjie, eet julle maar, ons het nog so paar draaie om te vlieg. ” Albert kap sy vlerk teen Mustafa en teen Frik en die twee vertrek. ” Mina, ek is regtig jammer. ” Sy spring nader aan hom “Albert, dankie, maar daar is niks wat ons kon doen nie. Hulle is gewaarsku en ek weet dit is so sinneloos. Niemand van ons wil so leef nie. So bang dat jy nie meer normale goed kan doen nie. Maar dit is nou hoe dit is. Ons moet na mekaar kyk en glo dit gaan nog uitwerk. Ons moet dit wat ons begeer in ons gedagtes sien , nie hierdie sinnelose geweld nie”. Hy druk styf teen haar en wonder weer wat hy in sy lewe reg gedoen het om haar te verdien. 💜

Mina and Albert, another day…

Mina en ALbert

Mina kyk vir Albert, haar groot oë nog hartseer oor die kinders, maar vol liefde en vertroue vir hom. “ Albert, dink jy regtig ons is meer veilig hier op die Oase as wat ons in die stad was?” . Hy kyk na haar, skuif so bietjie nader aan haar “Ja Mina, hier het mense meer respek vir voëls en wil nie net alles wat vlieg uitwis nie. Probleem hier is net al die valke en kraaie, ek het gehoor daar is ‘n groot bende op die berg. O jy moet versigtig wees en hou jou oë oop as jy uit is deur die dag”. Sy knip haar kop en begin saggies te koer.

Hulle is nou al ‘n paar maande hier op die oase en dinge is so anders as in die stat. Dis is rustiger vir een, nie al die tyd aan die gang nie. Mense hier is maar vreemd, voëls ook. Daar was kraaie en seemeeus gewees in die stat, hulle was naby genoeg aan die see. Maar hier is dit ‘n ander storie. Dinge is sommer baie anders hier, meer “local”. Hulle het hier gebly vir so tydjie toe hulle van die huis af getrek het jare terug, maar dinge het so verander. Of dalk het ons net oud geword, dink Mina.

Sy skuif nader aan Albert, die windjie is koeler nou.

Hulle twee sit nog so styf teen mekaar toe Frederik met ‘n spoed langs hulle land. “Genade Frik, jy kan mos nie net sommer so son der waarskuwing land nie”. Hy lag en gooi sy kop agteroor toe hy die groot pupille sien van Albert. “Jy moet wakker wees Albert, dit is nie die stad die nie, hier is dit nog plaas en jy moet op jou hoede wees”. Hy knik sy kop vir Mina. Kyk, hy is nou wel ‘n Indian Myna, en Mina ‘n duif, maar sy is wraggies ‘n mooi vrou.

Frik

Vol en ronde lyf, stewig, kan sommer sien sy weet hoe om nes te hou en kinders groot te maak. Sagte warm lyf wat eiers sommer lag lag kan uitbroei en kuikens veilig hou. Hy het eenkeer gesien hoe sy opgestaan het teen so groot Rock dove wat een van die klein Bottergatte boelie. So klein soos wat sy is as ‘n Lagduif , het sy haar omtrent uitgepof en blindelings tussen in getree. Brent was stom toe die kleine duif teen hom opstaan en was al wat klein Ali (local Bottergat) nodig gehad het om weg te kom.

Bulbul2)

Hy het hom opgetrek en nader aan haar gestap. Frik self het geland en nader gestap. Gelukkig was sy vriend Mustafa ook by en die het ook geland en net gekyk. Hy het nie veel belangstelling gehad nie, is eers toe hy hoor Brent vra “en waarom sal jy dink jy kan teen my opstaan as ek besluit het ek wil daai klein Bottergat ‘n les leer?” . Mina het haar staan gestaan. Sy het haar regop getrek en gedink vandag word ek verskeur deur drie verskillende voëls, ek hoop net Albert sal terug gaan huistoe en vergeet van wraak. Sy het hom in die oe gekyk en gese met ‘n bewende, maar brawe stemmetjie “want jy is ‘n boelie en dit dui op swak karakter en dat jy eintlik ‘n lafaard is. Jy wou hom nie eet nie, jy wou hom net verneder en dit pas jou nie”. Hy was stom.

Rock_dove

Mustafa het nader geloop toe Brent begin lyk of hy met Mina wil sukkel en Brent het dadelik gestop. Mustafa ( ‘n Huiskraai) het gelag “ lyk my so klein duif het jou heeltemal reg opgesom né Brent. Dink jy moet jou vlieg kry, en onthou, ek ken haar, so moet nie laat ek hoor iets het met haar gebeur nie, dan is dit ek en jy”. Brent het ‘n paar tree terug getree “Gmf” is al wat sy gehoor het toe hy weg vlieg. Frik het nader gekom “Is jy okay dingetjie?”.

download

Mina het haar koppie geskud “Dingetjie?” Hy het net gelag en na Mustafa gekyk. “En dan is sy nog parmantig ook”.

Mustafa het nader gestap en Mina het gedink dit is die einde nou. “Ek is Mustafa, dit is Frederik, eintlik Frik. Jy moet oppas mevrou, die voëls hier is nie soos in die stad nie en nie almal sal so iets laat gaan nie. Dit was ‘n baie brawe ding wat jy gedoen het. Was seker klein Ali gewees.” Mina het haar kop geknik en gese” sy naam was Ali. Ek is jammer, maar ek kan nie verdra dat voëls mekaar so boelie nie. Ons het genoeg dinge om oor te bekommer en dan baklei hulle nog met mekaar. “ En so het die vreemdste vriendskap begin, ‘n klein duif, ‘n Indian Myna en ‘n huiskraai. Gewoonlik mekaar se vyande, maar hier, hier waar dinge so onderstebo is in die jaar, hier begin die unieke vriendskap. Dalk juis omdat dinge so deurmekaar is en voëls begin besef hulle moet saam staan en na mekaar begin kyk.

“Nou Frik, wat gaan aan dat jy so laat nog rond vlieg, jy is mos nog so goeie 10 minute se vlieg van jou huis af. “ Frik knik sy kop. “Ja, jy is reg, maar ek wou net kom laat weet dat julle dalk die piekniek moet bedink. Jy weet dit is die nasionale dag hier in die land en in die dorp hak mense se koppe uit die tyd. Julle sal sien wat doen hulle met hulle karre, dit is stiekers en verf en vlae en alles. En mense raas en skiet krekkers en almal gaan berg toe. Buiten daai kraai bende daar, bring hulle ook hulle valke saam want dit is ‘n groot sport om te sien hoe die valke en kraai mekaar aanvat of erger nog, ander voëls vang. So asseblief moet nie gaan nie. Ek het nou eers die boodskap gekry en weet julle wou more oggend al vroeg gaan. Dink eerder aan volgende naweek, dan is al die malligheid oor”.

Crows

Feeding falcon

Harris Hawk (Parabuteo unicinctus)  on falconer's glove

So sit hulle nog so half uur en kuier toe Frik sê hy moet gaan anders is hy eers donker in sy nes. Hulle groet en Frik vlieg. Mina is bly Frik het kom sê, sy was so bang oor more, sy het gehoor toe die klomp Jan Fredericks so praat oor al die gemors op die berg en sy het nie lus vir daai hoogtes nie. So paar minute later land Cyril en Madge langs hulle in hulle nes en praat oor die berg trip more. Albert vertel wat Frik kom sê het, maar Cyril lag en se dit is sommer strooi. Hulle vlieg more oggend so net na half ses en sal sommer vroeg op die berg wees. Albert en Mina moet dan nou maar soos twee oues leef en uitmis op al die plesier. Mina glimlag en se “wees net versigtig”…

Eendag was daar…

Eendag was daar ‘n ongelooflike besige dogtertjie, ek meen besig. Sy was amper alleen-kind, haar boetie was 6 jaar ouer en hulle was nie dieselfde mense nie. Hy was ‘n model kind, pragtig, gehoorsaam, netjies, stil.

Sy…wel sy was net anders van kleins af. Dink nie die woord is kwaad nie, net altyd gevoel dinge is uitdagings en sy sal alles doen sodat haar pa net sien sy is nie anders nie. Dink haar wil was so sterk soos haar ma s’n, seker die dat hulle nie baie mal was oor mekaar daai tyd nie.

Wel die dogtertjie wou ‘n suster gehad het, veral toe sy groter word met wie sy kon praat. Iemand met wie sy goed kon deel, geheime, planne. Dalk tot maats wees. Maar daar was geen sussie nie, daar was ‘n broer wat toe al baie groter was en sy eie lewe gehad het met sy eie wense en dinge. Hulle was nie kwaad nie, hulle het net nie gedeel of gebond nie. En sy het ‘n perd gehad.

Fast forward….

Eendag, net so skielik, is die dogtertjie se wens vervul en daar is die suster wat sy altyd wou hê. ‘n Suster met ‘n hart van goud, geduldig, gelukkig en so goeie mens. Sy kry nie net ‘n suster nie, sy kry sommer ‘n all-in-one met haar, vriendin, suster, vertroueling, voorbeeld, mentor en ook ‘n towerin..

 

Dankie Ousus,🌻

IMG_1149.JPG

 

Wat as….

Wat as ek in die spieëltjie kon kyk en skielik weg gevat word na ‘n plek op ‘n ander dimensie en ek kon tyd terug kry….

Skielik sit ek op die bankie, die sonnetjie is net warm genoeg om gemaklik te wees, die see is rustig, mens ruik hom van ver. Die berg is daar, in al haar glorie, sy het nie vandag haar voorskoot aan nie, want sy weet daar is iemand op die “Tyd” bankie…

Ek kyk na my ma en kan net nie glo dis sy nie, haar hande is sag, haar glimlag wys in haar oë. Ek voel die trane loop en toe sy sê “Meidjie” huil ek sommer kliphard.

Haar stem, ek het dit so gemis, daar is so baie wat ek wil sê. ” Ek weet nie of jy my gehoor het in die hospitaal nie, daai laaste 3 dae. Sy glimlag, haar bruin oë sag, sy “pat” my hand en knik haar kop. “Ek het elke woord gehoor” .

Ons sit vir nog ‘n lang ruk en gesels, ons praat oor my pa, hy en Lady is heeldag in die veld en hy lees nog net so baie, oor Bertus en Una en die kleinkinders, oor Ouma Meisie, Ben- Boon, hoe hulle liefde en groete stuur, tot die troeteldiere. Oor so baie van die familie en vriende. Ons gesels tot ek bewus word van ‘n klok wat lui. Sy pat weer my hand en sê ” dis tyd vir my om te gaan, iemand anders het ‘n tyd-wens gekry”.

Ek wil haar nie laat gaan nie, maar kan dink dat daar so baie is wat so graag die blessing wil hê.

Ek druk haar styf, trek my longe vol van haar reuk, vat soveel aan haar soos ek kan en wil weet of dit ooit weer kan gebeur. Sy skud haar kop en sê nee. Ek druk stywer. ” Meidjie, ek is altyd by jou, altyd. Elke keer as jy in jou kop met my praat hoor ek jou. Kyk vir tekens, dis daar, maar net as jy kyk. ”

Ek maak my oë oop en my arms is leeg. Het ek gedroom?

Ek staan op en toe ek omdraai, lê daar ‘n wit veer….