Die bly altyd julle huis…

 

8c0aa3ee-66b8-467d-8892-4664b8d636df

Miena sit so mooi op die rand vandag en Peet en Molly sit en luister terwyl ma mooi praat. “julle weet dis amper tyd vir julle om te leer vlieg, maar hierdie bly vir julle die huis. Hierdie twee mense sal niks aan julle doen nie en hulle kyk mooi na ons. Peet, jy moet altyd so mooi na jou sussie kyk. ”

Ek sien hulle kyk so in die woonstel in, Peet voor sy sussie. “Ma, wat maak hulle as hulle so stil voor die glas ding staan met so klein ding voor hulle gesigte?” Miena kyk om, “ek weet nie my kind, maar jy sal sien elke keer as hulle dit doen dan oooo en aaa hulle baie. Asof daar ‘n prentjie vir hulle terug kyk. Weet net, hulle sal na julle kyk.”

Miena spring in die huis in, dit raak nou effens vol en sy gee diep sug.

“Ons het nie veel tyd gehad om ‘n groter plekkie te kry nie, ek is nog nooit een vir groot spasie nie. Ek hou van my kinders so na aan my”. Molly skuif somer dadelik meer onder Miena in “ek hou daarvan as ma so naby is” sê sy en wurm haar koppie so onder Miena se vlerk in. Peet probeer opskuif, dis lekker naby ma, maar hy is darem nou al ‘n tiener en mens kan nie meer wys jy is so ma-vas nie. Hy is darem die oudste en moet dit kan wys. Miena lag saggies, sy weet wat hy probeer doen en haar krop swel van trots. Haar seun, haar pragtige, groot en sterk seun.

Molly is sag, sy is ‘n regte meisie, sy hou van mooi goedjies, sy kan haar veertjies ure lank sit en kam en skoonmaak en reg skuif. Peet het so wille kuif aan hom, dis daai einste kuif wat Albert gehad het as ‘n jong duif. Sy kon haar oë nie van hom afgehou het nie.

Die ander duiwe in sy buurt was mal oor hom. Die ma’s in die buurt het gebid en hoop hy sou een van hulle dogters wil vat as vrou. Miena hulle was nuut in die dorp. In haar klas het almal oor hom aangegaan, sy het haar werk gedoen, haar met lees besig gehou en in die middae het sy by die ou duiwe gaan inloer en wou altyd weet of daar iets was wat sy kon doen. Sy was mal oor oom Peet. Hy kon die wonderlikste stories vertel. Sy het altyd vir hom iets gebring om te eet, of te lees. En dit was daar dat sy Albert ontmoet het. Hy het so ingevlieg gekom en haar amper van die dak laar afval toe hy so skielik langs haar land. Oom Peet was Albert se oupa. Miena glimlag en kyk na Peet.

“Maaaaaa” is al wat hy sê. “Ma kyk weer vir my so snaaks aan”. Sy lag hardop, skud haar vere reg en sê “Is oor jy my so aan jou pa laat dink Peet”. Sy pof haar op, skud haar vere “ek is netnou terug, ek gaan kos haal. Peet, kyk jy mooi na jou sussie en julle praat nie met vreemdelinge nie en julle eet niks buiten as ek of pa dit bring nie”.

Peet staan op en rek sy bene “Moenie dit doen nie Peet, jy maak my so bang as jy so braaf is” Hy glimlag en klim terug in die bak. “Molly, moet jy nie bekommer nie, ek is jou ouboet en ek sal altyd na jou kyk. Kom ons kyk wie sien eerste vir ma of pa”

9b126a59-3896-4385-8184-3ef4127954d5

Fffffff….

Wat het ek geleer vandag? Nooit, ooit in jou lewe cut en paste jy sommer net goed nie, maak seker jy doen back-up eers.

Ek is so excited want het my desktop gekry en hoef nie meer so met laptop en klein screen te werk by die werk nie. Besluit ek transfer al my werk oor op my klein USB sodat ek dit op dektop kan sit. Cut en paste te heerlik, konsentreer en alles.

Iemand in kantoor begin praat, my heeltemal van my storie af en dit is so begin en stop vir so hele ruk. Uiteindelik stilte en ek gaan aan. Ek kyk op en dink so ‘waaroor sal die goed dan steeds op my Desktop wees, highlight almal en druk delete. “Are you sure you want to dlete the file- ek click Yes en tjoef, daar begin dit delete.

So met so paar sekondes oor kyk ek weer en besef ek het sopas my USB gedelete! Ek druk en praat alle tale- dit is net weg. So sit ek hande in my hare en dink net, dis alles wat ek die laaste maand aan gewerk het. En dis net weg.

01bbbbf642418fec56719f75442e651c

My baas kom so ruk na dit in en kyk so en vra wat is fout. Ek vertel haar, sy so groot smile op haar gesig en net gesê “not the end of the world, and you will never cut and paste again. Good thing you can do it again”. En hoe waar, dit is nie die einde van die lewe nie, maar sou nice gewees het as ek net kon copy.

Hoe het my ma altyd gesê as ek gekla het oor ‘n slegte haar-sny “Meidjie, wees bly is nie materiaal nie, daar is net 6 weke tussen ‘n goeie en slegte haarsnit”. Sy was reg, seker ook net 6 weke tussen my ‘nuwe’ ou werk.

Lesson received

Where is my wagon?

Hoe begin mens iets in jou verander? Ek luister vreeslik na motivational goete, veral in verkeer, raak eintlik vies as daar nie verkeer is nie. Dit maak my so begeesterd, kyk ek is reg om die wêreld van my te verander. Dan kom ek by die huis en dis asof alles net verdwyn. Ek raak besig met goete by die huis, of iets en dan is al my goeie intensies by die venster uit. As ek weer sien het ek 7 etes se goed klaar ge eet, of liewer in gevacuum.

FB_IMG_1497792757286

Sommer net so, dis bietjie dit en dat en nog alles wat kan. En tjoep, is ek ongemaklik en so de hel in vir myself ek kan my sommer klap. Ek het nou besluit is oor ek nie prep nie. En ek praat nie van my huidige prep nie…

Genade ek was goed met dit, het alles gedoen. Een dag op naweek was prep dag, alles gedoen van sop potte kook, eie mayo maak, hummus, Padda het broodjies gebak, ek eier muffins gemaak, kyk dit het gegons in daai kombuis. Ek tot my eie almond melk gemaak. En net so tjoef, toe hou ek op.Geen idee waaroor nie, dit het net so opgehou.

My oefen het minder en minder geraak en nou opgehou. Ek pyn op plekke waar ek nie geweet het daar is spiere nie, ek pyn orals. Alles is deurmekaar en ek is sommer goor. Ek het lank met Padda gesels hieroor. Sy is net haar rustige self, geen blaam, geen lelikheid nie. En sy wil net help. So, sy vat nou die prep deel oor en ons gaan plantbased. My boetie slaan om as hy dit hoor. Hy is baie bang en sê altyd “sussie, asseblief net nie daai vreemde kosse nie” Hy bel ook vir Una en maak seker sy maak ‘normale’ goed (vleis en pap en sulke goete), ons twee lag te lekker.

Maar het nou besluit, ek hoef nie alles reg te maak in ‘n dag nie, tree vir tree doen ook die ding. Dalk eers die kos ding regkry en dan weer begin met die aktiwiteite. Die dat mens by werk is en nie jou ete vat nie, sommer so by tafel sit en gou iets indruk- dit kry nou einde. Iewers moet mens weer begin, net sulke klein goedjies tot jy weer mens voel.

Is die een les van Abraham wat ek regitg mee sukkel die, seker oor ek die meeste resistance het daarteen. Wat resist ek so?

Laat my wonder… ek het nie net van die wa afgeval nie… waar is my wa?

 

Who is happy? (sent from a friend)

Vandag die stuk gekry van vriendin af in NZ en was vir my so mooi. Dis al wat ek te sê het vandag…

A Crow was absolutely satisfied in life.  

But one day he saw a swan…

This swan is so white and I am so black…crow thought.

This swan must be the happiest bird in the world. 

He expressed his thoughts to the swan.

“Actually,” the swan replied, “I was feeling that I was the happiest bird around until I saw a parrot, which has two colors.  I now think the parrot is the happiest bird in creation.”

The crow then approached the parrot.

The parrot explained, “I lived a very happy life—until I saw a peacock. I have only two colors, but the peacock has multiple colors.”

The crow then visited a peacock in the zoo and saw that hundreds of people had gathered to see him. After the people had left, the crow approached the peacock.

Dear Peacock, you are so beautiful. Every day thousands of people come to see you.

When people see me, they immediately shoo me away. I think you are the happiest bird on the planet. 

The peacock replied, “I always thought that I was the most beautiful and happy bird on the planet. But because of my beauty, I am entrapped in this zoo.”

I have examined the zoo very carefully, and I have realized that the crow is the only bird not kept in a cage.  

So for past few days I have been thinking that if I were a crow, I could happily roam everywhere.

That’s our problem too.

We make unnecessary comparison with others and become sad. We don’t value what God has given us. This all leads to the vicious cycle of unhappiness.

Value the things God has given us.

10395859_923691157658910_1645316016794515505_n

 

How do you choose..

Ek is mal oor kraaie, hulle ‘fasinate’ my baie. Dink hulle is baie misverstaan, maar ‘survivors’. Om eerlik te wees het ek tot ‘n tattoo op my rug van een oor ek voel dat maak nie saak wat hulle kant toe gegooi word nie, they always survive. Mag dalk baie vere verloor in die proses, baie dinge skeefloop, maar op einde oorleef hulle. Hulle is meestal ‘loners’, alhoewel hulle in groepe leef (genoem ‘n murder of crows), hulle is ongelooflik slim en hulle onthou. Hulle kan onthou wie wreed is teenoor hulle en hulle ‘vertel’ ander kraaie daarvan- glo blykbaar aan revenge, hulle kan probleme oplos, hulle ‘werk’ rondom probleme. Hulle ‘rou’ oor ander kraaie wat doodgaan en hulle vind ook dan uit hoe die kraai dood is. Eintlik is hulle ongelooflik.

961080-PFNABLXV-8 (my tattoo-)

Probleem is, ons het mos nou “ouers”geword en maak seker ons kyk mooi na ons duif-kinders. Gister is Miena en Albert besig met kossoek en voer om die beurt. Ek neem gou foto van die kleintjies, hulle begin nou besig raak in daai basil-bak en maak my heel nervous want daai bak is klein en dink nie hulle het heeltemal begirp vir die “space-reality” nie.

Miena kom terug met so krop vol kos en sy het net klaar die kleintjies gevoer. Ek sit so en uitgkyk en kom agter iets is nie reg nie, Miena is opgepof en spartel erg op daai nes rond. Ek sien net so skaduwee verby swoep en volgende oomblik duik Miena af en vlieg. Ek spring tot by die venster en skree . Padda kom aan gehardloop en vra net wat is is fout en ek gil “kraai” en met die kom daai kraai aangevlieg reguit nes toe. Kloue it, bek oop en ek besef dis nou dit. Ek slaan aan die ruit en hy kom so ingezoom,. Ek maak die venster oop en steek my hand uit net voor hy so by die vensterbank kom en hy gil erg- soos net kraaie kan doen. Hy het so draai gevlieg en weer terug gekom en besef die venster is nog oop en toe weg gevlieg.

Die adrenalien het deur my gespoel, my hart het soos ‘n perd gehardloop binne my en ek was so bang. Bang dat hy nie alleen is nie en sy maat vir Miena gevang het, of nog jaag, sy het duidelik ‘n divertion gedoen om hom weg te kry van die nes af. Ek dink net wat as ons nie hier was nie, wat as ons besig was met iets en dit nie gesien het nie. So baie goete gaan deur my kop. Padda kom staan so agter my en my net so styf vasgehou en kon voel hoe rustig ek raak. Ek wonder hoe gaan ons ooit na hulle kan kyk. Ons kan nie nou ‘n hokkie daar sit nie, maak nie saak wat nie, ons kan net soveel doen en ons gaan nie altyd daar wees nie.

En weer dink ek hoe erg moet dit wees as dit jou kind is, jou vlees en bloed. Was so lank deel van jou, 9 maande binne jou gegroei, deur al daai tyd met al daai vrese en finaal die geboorte. Die nuwe vrese wat dan kom, hoe ongelooflik bang moet mens nie wees nie. Ek dink hoe ons as mediese mense dinge ‘downplay’ oor ma’s wat te veel goed lees of gestress is. Hoe maklik dit is wanneer jy jouself so objektief kan hou, hoe alles verander wanneer mens deel is daarvan. Ek wonder of mens ooit ophou bekommer as ouers. Ek weet eerlik nie hoe hulle dit doen nie. Besef net weer, ek was nie daarvoor gebou nie en die Vader weet regtig vir wie om te gee en wie nie.

Ek het ook skielik besef ek sal nooit in my lewe ‘n wild- life fotograaf kan wees nie. Ek sal nie kan afneem en nie interfere nie. Ek onthou jare terug so program oor leeus en hoe die ma deur ‘n slang gepik word en die welpies doodgaan want dit is die natuur. Ek sal dit net nie kan los nie, maak nie saak hoe goed ek weet dit is hoe dit in die natuur is nie.

En die kraai, dit was natuur. Dit is nie wreed nie, dis ‘the circle of life’, eerlik, natuurlik, soos dit altyd was en hoe dit moet wees. Wat weet ek van daai kraai, miskien was dit ‘n sy en het sy ‘n kuiken wat sy moet voer. Miskien is daai kuiken vandag swak of dood van die honger want ek het sy ete verhoed.

Feit is, maak nie saak wat jy dink jy weet nie, jy het geen benul van wat in ander se lewens aangaan nie ook nie in die van ‘n kraai nie…

grid_2

 

 

 

 

 

Dovedil.com…

Ek het vir my gelag vandag dat ek lê.

(The background)…Die woestyn is ‘n vreemde plek, soveel te meer nog hier in Dubbels. Die met al die mis wat ons so gehad het, weet ons wat nou al ‘n tyd hier is, dit meen een van twee dinge, dit raak of winter, of dit raak somer- en ja, die somer gaan kom. Die weer het gegaan van so 20 na 36 grade in een dag, hulle noem dit nog lengte, somer nog eers later. Hier is gewoonlik net twee temperature in die somer: hot and Satans b..t hole.

So het ons vandag ‘n huis-dag, dis Vrydag en dit meen dagaf in die Emirate. Ons het besluit ons eet gemors, ons kyk alles wat ons kan op TV- via die internet want ons het besluit ons het nie regte TV hê nie want ons kan alles stream. Dis so met die verby loop sien ek Miena en Albert is nie op die nes nie. Ek gryp die kamera en neem lekker fotos. Die babatjies is ongelooflik cute. Kan nie glo hoe begin daai veertjies van die vlerke vorm en groei nie, is eintlik regtig net ongelooflik om te sien.

Ek bly staan by daai venster, ek moet mos seker maak geen ander voëls of iets kom naby hulle as Miena en Albert nie op die nes is nie. Sy kom letterlik so paar minute aan en toe besef ek: breakfis time!

Sy staan so oor hulle en ek hou haar dop hoe begin sy ‘regurgitate’ daai keel velletjie die bewe asof sy op ‘n groot Harley tenk sit, die kleintjies se koppies rek en dit beweeg rond in daai klein basil-bak. En sy voer vir hulle. Ek stap so klein bietjie nader en sy sit my en kyk. Ek kom treetjie vir treetjie nader en sowaar, sy draai om en gaan aan om hulle te voer 230d8ab5-bd9c-4830-9f72-06fd9d5fee72

Nou die eintlike rede vir my gelag kom so rukkie later. Julle sien daai basil-bak staan so in die son. So rukkie later sit sy so op daai nessie en die bekkie is eintlik oop van die hitte. Ek sê vir Padda “dink jy nie ons moet sodra hulle vlieg dalk daai bak net meer regs skuif dat sy uit die son is nie, sy moet bleddie gedaan wees van die skielike hitte”. Julle moet besef, Padda is ongelooflik rustig en kalm. Sy kyk my en sê ewe”Pikkewyn, ek dink nie jy moet aan daai bak raak nie, glo my, Miena en Albert het al hulle research gedoen voor hulle nes gemaak het, seker by iets soos Dovedil.com”

Baby_llaughing_dove_searching_on_laptop

 

Testing, testing…

21686082_10155222934574263_7662477080050033019_n

 

Gister was een van daai dae wat ek net kom lughawe toe ry, vir Padda bel en sê “bring net jou paspoort en my Kindel, ek kry jou op die lughawe, ons kan klere in SA koop”. Dit was rof, dit was overwelming en die ergste was dat ek nie kon weghol nie. Ons het ‘n tak van ons hospitale in Abu, die hoofstad en moes soontoe vir meetings. En op die beste van tye irriteer dit my want ek glo mediese admin mense “meet” heeltemal te veel en werk te min, is die dat daar so gemors is want almal sit so en praat daar is niemand om te werk nie. En die wat wel “meet” het so kontak met realiteit verloor dat hulle eintlik vergeet hoe en wat regtig in sale gebeur en hoe dit is om ordentlik na pasiente te kyk.

Maar daai klomp trek daar los met woorde en goete dat my hare regop staan en ek dink net heeltyd “waarvan praat julle?” Dis die een groot woord oor die ander, ek gaan onmiddelik na my happy place toe in my kop:Life

Ek probeer regtig aan niks van daai goed dink waarvan hulle praat waarvan ek GEEN clue het nie. Hoe meer ek dink hoe erger raak daai amper paniek binne my. Ek dink net heeltyd, ek wil nie meer die goed leer nie en ek moet dit doen want daar is dinge wat gedoen en gecover moet word. Dis daai selfde gevoel wat ek gehad het toe ek Wiskunde op skool gehad het (maak vandag nog nie sin nie ek gee nie om wie dit probeer verduidelik nie en klaar).

Ek is stil in die meeting, wil net huil en hol, dis al. Die dag is klaar en terug saam drywer Dubbels toe en ek voel die gevoel begin sak. Ek dink mooi oor die hele storie, oor wat gesê is en besef ek doen dit al lank, mag dit dalk nie sulke fancy name gegee het nie, maar die prinsiep en process is daar en ek ken dit. En die res hoef ek nie te leer nie, maar ek kan dit lees (begin my bargaining met die kind binne my). En toe kom “ons” tot ‘n ooreenkoms- sy sal bly terwyl ek lees en haar gedra, want sy weet dit is nie vir leer nie, dis net lees.

Ek kry so smile en dink Abraham weet eintlik waarvan hulle praat:

FB_IMG_1499234968204FB_IMG_150242788478614369899_1254746284569640_6490423449244082225_n

Skielik voel ek beter, ek kan lekker diep asem haal, die panic is oor. Ek verstaan nog nie die groot woorde nie, maar dis okay. Beter nog, ek sien Padda sommer netnou en dan is alles altyd beter.